Heathendom

heavy/doom metal

Line-up
Dimitris Koutsouvelis - Vocals
Lefteris Vourliotis - Guitar
Michail Vlavianos - Guitar
Yiannis Moraitis - Bass
George Tsinanis - Drums

Ex-members

Yiannis Fillipaios - Drums
Dimitris Sakkas - Drums

Αν και ξεκίνησαν την πορεία τους επισήμως κάπου στο 1998 στην Αθήνα, ουσιαστικά μετά το 2004 ξεκινάνε να ενεργοποιούνται. Πρακτικά έως την κυκλοφορία του demo τους υπό τον τίτλο Heathendom μάλλον είχαν "αναλωθεί" σε κάποιες μικροαλλαγές στη σύνθεση καθώς και πρόβες. Όπως και να'χει, όταν κυκλοφόρησε το demo επικράτησε ένας μικρός χαμός. Ήταν πραγματικά τόσο καλό. Το επίσημο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 2008 υπό τον τίτλο Nescience και είναι πραγματικό αριστούργημα. Περιμένουμε πολλά ακόμη από δαύτους.

Κυκλοφορίες

Heathendom (demo) (2005)

Nescience (2008)

Λίγα δικά μου λόγια

Θυμάμαι λίγους μήνες πριν κυκλοφορήσει το demo που είχα πάει στον Γρηγόρη μου είχε βάλει 1-2 τραγούδια τους ν'ακούσω και είχα πάθει χοντρή πλάκα. Ένα ακόμη demo που θα είχα στην αναμονή λοιπόν, η απόφαση ήταν άμεση. Ευτυχώς (εν αντιθέσει με αυτό που θέλουν οι χαζές μάζες) η μπάντα πείστηκε εγκαίρως να "κόψει" κανονικά το demo και όχι απλώς να το κυκλοφορήσει τσάμπα μέσω ίντερνετ. Το demo έχει κομματάρες, με την ιδιαίτερη προτίμησή μου να εστιάζεται στο εκπληκτικό War and Pain (το οποίο θ'ακούσετε παρακάτω). Πέρσυ έβγαλαν και τον πρώτο τους δίσκο ο οποίος είναι πραγματικά εκπληκτικός. Metal, όχι αστεία... Εκπληκτική μπάντα, που μουσικά μου φέρνει στο μυαλό τους μεγάλους Sanctuary.

Ιστοσελίδες
Heathendom
Οι Heathendom στο myspace

Επικοινωνία:
heathendomband@yahoo.com

Heathendom- War and Pain (demo version)

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

The Ivory Tower

heavy metal

Line-up
Dimitris Theodorou - Vocals
Giorgos Papadonis -Guitars
Dimitris Kourmousis - Guitars
Kostas Haralampidis - Bass
Giorgos Konstantakelos - Synths
Kostas Koulis - Drums

Ex-members

Nick Aravanopoulos (keyboards)
Theodore Pitsikas (drums)
Apostolis Koskinas (guitar)
Bill Alexiou (drums)
Sostis Ropaitis (keyboards)
Spyros Kypriotis (drums)

Οι Ivory Tower δεν είναι και ιδιαίτερα καινούριο συγκρότημα. Δημιουργήθηκαν κάπου στο 1992 στο Μοσχάτο από τον Δημήτρη Θεοδώρου και τον Κώστα Χαραλαμπίδη με σκοπό, τι άλλο; Να παίζουμε αυτά που γουστάρουμε ν'ακούμε. Το 1994 κυκλοφορεί το πρώτο demo του συγκροτήματος υπό τον τίτλο "Society". Με τα"γνωστά" της εποχής προβλήματα, ακολουθεί μια πολύ μεγάλη παύση, οπότε και κυκλοφορούν ένα demo με τίτλο "20 Days Project" το 1999, όπου εάν θυμάμαι καλά ο τίτλος αναφέρεται στις μέρες που ασχολήθηκε η μπάντα για τη συγκεκριμένη δουλειά. Οι αλλαγές στο line-up της μπάντας συνεχίζονται και γενικά καθυστερούν την μπάντα, που το 2003 κυκλοφορεί ένα demo με 2 διασκευές (The Two Covers), ώσπου το 2005 κυκλοφόρησαν το singlάκι A Few Days Make Eternity. Μετά από αρκετή δουλειά και κόπο, το 2006 το συγκρότημα κυκλοφορεί μόνο του την παρθενική του επίσημη δουλειά, με τίτλο The Ivory Tower. να σημειωθεί ότι το συγκρότημα είχε ξεκινήσει ως Ivory Tower (σκέτο) και τελικώς "μετονομάστηκε" σε The Ivory Tower για να αποφύγει τυχόν ευτράπελα με το αντίστοιχο ομώνυμο γερμανικό συγκρότημα.

Κυκλοφορίες

Society (demo) (1994)

The 20 Days Project (demo) (1999)

The Two Covers (demo) (2003)

A Few Days Make Eternity (single) (2005)

The Ivory Tower (2006)

Λίγα δικά μου λόγια

Από πολλές απόψεις είναι λυπηρό να βλέπεις ότι ακόμη και σε σχετικά σύγχρονες εποχές την ελληνική σκηνή ακολουθούν προβλήματα του παρελθόντος, όπως η στρατιωτική θητεία ή οι σπουδές. Διότι αν κρίνω από τον ομώνυμό τους δίσκο, θεωρώ ότι θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί αρκετά διαφορετικά αν στο παρελθόν είχαν μια πιο φυσιολογική και ομαλή πορεία. Όπως και να'χει, από παλιά είχαν δώσει κάποια ενδιαφέροντα δείγματα (το τραγούδι A Few Days Make Eternity επί παραδείγματι θα το χαρακτήριζα αρκετά καλό, αναλογιζόμενος και το πότε πρωτοβγήκε κιόλας). Το σημαντικό όμως ήταν πραγματικά η πρώτη τους επίσημη δουλειά. Θυμάμαι που έλεγαν τα παιδιά ότι τη δούλευαν αρκετά και αυτό ήταν ένας ακόμη λόγος να είμαι περίεργος για το τελικό αποτέλεσμα (ο άλλος λόγος, μην το κρύβω είναι ότι γνωρίζω κάποια μέλη της μπάντας). Τελικώς όταν κυκλοφόρησε και το πήρα στα χέρια μου, ομολογώ ότι εξεπλάγην θετικότατα. Η δουλειά ήταν εξαιρετική, σοβαρότατη και με πάρα πολύ καλά δείγματα. Στα υπέρ του είχε αρκετά σημεία, ένα εκ των οποίων το ότι επρόκειτο για στρωτό heavy, ένα άλλο ότι είχε ενδιαφέρουσα θεματολογία μιας και στιχουργικά όλος ο δίσκος είναι concept (που δεν είναι και ιδιαίτερα εύκολο ως προσπάθεια νομίζω). Αν τα παιδιά δεν το πάλευαν τελείως μόνοι τους ίσως να είχε βγει ακόμη καλύτερο, αλλά νομίζω ότι σε γενικές γραμμές το αποτέλεσμα τους δικαιώνει: ο δίσκος είναι πραγματικά εξαιρετικός. Ειδικότερα δε, θα ήθελα να αναφερθώ στο ομώνυμο άσμα του cd, το Ivory Tower το οποίο είναι πραγματικά από τα πάρα πολύ καλά τραγούδια που έχω ακούσει από ελληνικό συγκρότημα (και το οποίο μπορείτε ν'ακούσετε παρακάτω και να κρίνετε κι από μόνοι σας).
Βέβαια, για να πετάξω και την μπηχτή μου, ίσως να τα είχαν πάει και ως αντιμετώπιση κόσμου καλύτερα αν δεν το πάλευαν μόνοι τους με νύχια και με δόντια. Έχω μάθει όμως ότι εδώ και κάποιον καιρό κινούνται πιο δραστήρια (έστω και με αργά βήματα) μέσα στην σκηνή και αυτό μόνο να τους οφελήσει μπορεί.
θα τους χαρακτήριζα εξαιρετικά ελπιδοφόρους εάν συνεχίσουν να το προσπαθούν το ίδιο πολύ όπως έκαναν μέχρι τώρα. Πόσω δε μάλλον όταν στο κλασικό heavy δεν διαθέτουμε και ιδιαίτερα πολλά συγκροτήματα...
Τέλος, αναφορικά με τον δίσκο να κάνω και λίγο χιούμορ, κάτι που έλεγα μια φορά στον ντράμερ της μπάντας και φίλο από πολύ παλιά, Κώστα Κούλη και στον κιθαρίστα Γιώργο Παπαντώνη: είναι προφανές ότι όλοι τους καραγουστάρουν Maiden, αλλά το αποτέλεσμα πραγματικά μοιάζει με Queensryche! (αυτό το τελευταίο κρατήστε το)

Ιστοσελίδες
The Ivory Tower
Οι Ivory Tower στο myspace

Επικοινωνία:
ivories@the-ivorytower.com
all_ivories@yahoo.com

The Ivory Tower- The Ivory Tower

The Ivory Tower- A Few Days Make Eternity (demo version) Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Greece Attacks

compilation

Bands
Nigel Foxxe/Lord
Digital Dreams
Danger Cross
Nightmare
Vomit
Analog Dreams
Beauty and the Beast
Mystery
IFC
Vaal
Angelheart
Ecstasis
Blowing Free
Anxiety
Thunderbird
Brainstorm
Crush
Gladiators
Warning
Despise

Λίγα δικά μου λόγια

H Greece Attacks είναι μια μεγάλη ιστορία. Κυκλοφόρησε το 1989 από την FM Records και ουσιαστικά αποτελούσε (εξόσων γνωρίζω δηλαδή) προσωπικό.. πόνημα του Lord (του ιδιοκτήτη του Rock City κοινώς). Ως κίνηση στόχευε στην υποστήριξη της (πολύπαθης) ελληνικής σκηνής και ειλικρινά σαν ιδέα ήταν εξαιρετική και ιδιαίτερα φιλόδοξη. Πριν προχωρήσω να ξεκαθαρίσω ότι είμαι fan της Greece Attacks, παρόλο που αναγνωρίζω ότι τελικώς τα πάντα έγιναν έτσι ώστε η όλη φάση να παραστρατήσει τελείως από τον αρχικό σκοπό. Διότι όσο ιστορική κι αν είναι αυτή η συλλογή που κάποτε και την έβρισκες στο Rock City σε ολόκληρη ντάνα με κόστος μόλις ένα χιλιάρικο (όσο την είχα αγοράσει αρχικά) και που πλέον αν την βρεις κάτω από 70-80 ευρώ πρέπει μάλλον να θεωρείς εαυτόν τυχερό, πρακτικά έχει τα αναρρίθμητα λάθη και μειονεκτήματα.
Με πρώτο το εξώφυλλο: διότι η Ελλάδα είναι λίγο δύσκολο να επιτεθεί με σκωτσέζικη σημαία. Πρώτον αυτόν. Η παραγωγή είναι μεν μέτρια, αλλά σε σχέση με τα demo της εποχής αποτελεί κυριολεκτικά ηχητική όαση. Να αναφέρω ένα ενδεικτικό παράδειγμα: οι Danger Cross, ένα κατά τα λοιπά εξαιρετικά βαβουριάρικο συγκρότημα που έχουν 2 demo τα οποία δεν θα έλεγα ότι ακούγονται και πάρα πολύ, στην συγκεκριμένη συλλογή συμμετέχουν με ένα τραγούδι που όχι μόνο ακούγεται αλλά είναι και καλό. Δείγμα του πόσο πολύ μεγάλο χαντάκωμα έπεφτε τότε από τα πενιχρά μέσα που υπήρχαν αλλά και από την έλλειψη γνώσης. Αναφορικά με τις συμμετοχές, εδώ έχουμε ένα άλλο μυστήριο. Θα προσπαθήσω να αποφύγω να γίνω κακός και εμπαθής (λέγοντας ότι κάποιες συμμετοχές προκαλούν μάλλον απορία, η οποία εξανεμίζεται αν οιτάξουμε στο μέλλον... και όσοι το έπιασαν), αλλά το να λείπουν ονόματα που ήταν βαριά χαρτιά της τότε σκηνής όπως οι Deceptor, οι Sarissa κλπ προκαλεί εύλογα ερωτηματικά. Ουδείς θα ανέμενε (ή θα ήθελε) να είχαν συμμετάσχει οι Vice Human, οι Spitfire ή οι Flames, ήτοι γκρουπ που ήδη είχαν κάνει βήματα στην δισκογραφία. Το να μείνουν έξω όμως συγκροτήματα συγκεκριμένα για να μπουν άλλα (και δεν θέλω να αρχίσω να κατονομάζω), είναι αν μη τι άλλο από τα μεγάλα μυστήρια της... ανθρωπότητος. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι θα μπορούσαν να έχουν μπει όλα τα αξιόλογα ελληνικά γκρουπ. Αυτό δεν θα γινόταν φυσικά και θα ήταν παράλογο. Συγγνώμη όμως, αλλά κάποιες προσπάθειες δεν έχουν καν σχέση με το μέταλ. Μην κρυβόμαστε. Όπως η κυριολεκτικά αισχρότατη προσπάθεια Nigel Foxxe-Lord που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η διασκευή του Great Balls of Fire. Λυπάμαι, αλλά ο μεν Nigel Foxxe δεν είχε καμία απολύτως ανάγκη να συμμετάσχει (είχε ήδη και μεγάλο και βαρύ παρελθόν άλλωστε), ο δε Lord αν επιθυμούσε να φανεί στα σπιτικά (και όχι μόνο) πικάπ θα μπορούσε να είχε βγάλει ένα εφτάρι μόνος του (τα κονέ τα είχε άλλωστε και προφανώς και τα λεφτά, εκτιμώ).
Τέλος πάντων, όπως και να'χει, η εν λόγω συλλογή είναι ένα διαμάντι. Ακούγεται λίγο οξύμωρο μετά τα όσα έχωσα, αλλά ισχύει. Και αποτελεί εξαιρετικά σπάνιο και συλλεκτικό τεμάχιο που κοστολογείται πανάκριβα. Πολλά πράγματα που ήθελε να επιτύχει μάλλον τα πέτυχε. Και μόνο που κυκλοφόρησε μια πραγματικά οργανωμένη (λέμε τώρα) συλλογή με ελληνικά μέταλ συγκροτήματα σε μια εποχή που για να βγει βινύλιο από ελληνική μπάντα (ακόμη και εφτάρι) ισοδυναμούσε με το όγδοο θαύμα, ήταν πολύ θετικό. Έχω όμως την αίσθηση (που παραδόξως είχα από τότε) ότι σε αυτήν τη συλλογή είχαν τελικά εμπλακεί άτομα που μάλλον την φρέναραν παρά την προώθησαν. Και το αν πέφτω μέσα ή έξω μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Εξάλλου και μόνο που μέσα στην συγκεκριμένη συλλογή υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα τραγούδια (όπως οι κομματάρες των Gladiators και των Crush για παράδειγμα) είναι πραγματικά αρκετό. Από 'κει κι έπειτα, τεράστια είναι και η συναισθηματική αξία της. Ένα πραγματικό must για όσους ασχολούνται με τα της ελληνικής σκηνής, παρά τα όσα μειονεκτήματά της...

ΥΓ. Μην περιμένετε τραγούδι από εδώ. Θα μπουν με τα συγκροτήματα όταν έρθει η ώρα του καθενός.

Steamroller Assault

heavy/thrash metal

Line-up
Witchkiller - Guitars
Stormtrooper - Throat
Mad Dog - Drums
Garrett - Guitar
Basstard - Bass

Ex-members

Hellhound - Drums
Zerstorer - Bass
Machine - Vocals
Billy The Kid - Guitar

Αναφορικά με την ιστορία των Steamroller Assault θα μπορούσα απλά να σας παραπέμψω στα λόγια του Witchkiller στο myspace (το link είναι παρακάτω) όπου και δεν θα σας μείνει άντερο από την περιγραφή. Παρά ταύτα όμως θα γράψω 2-3 λογάκια. Ξεκίνησαν την πορεία τους το 1999 στα έγκατα της Αθήνας. Αιτία για τη δημιουργία του γκρουπ δεν ήταν μόνο η (ευτυχής) έμπνευση της στιγμής, αλλά και ένα μεγάλο γαμώτο αναφορικά με το που πάει το μέταλ (με τις nu(no)metal αηδίες κλπ). Βέβαια ο δρόμος δεν ήταν ακριβώς στρωμένος με ροδοπέταλα και τέλος πάντων εν μέσω εμποδίων τελικώς οι Steamroller Assault κυκλοφορούν το 2001 την πρώτη τους δουλειά υπό τον τίτλο Steamroller. To 2006 κυκλοφόρησε η δεύτερη δουλειά της μπάντας, το Raw and Filthy. Μουσικά οι Steamroller Assault προσφέρουν ένα κάπως... ιδιόρρυθμο ιδίωμα. Θα τολμούσα να χαρακτηρίσω την μουσική τους ως ένα κράμα από Motorhead και Razor με εμφανείς επιρροές έως και από... blues! Πως γίνεται αυτό, θα μου πείτε; Αν ακούσετε την μπάντα θα διαπιστώσετε και μόνοι σας ότι όλα γίνονται. Τον ήχο τους θα τον χαρακτήριζα εξαιρετικά "βρώμικο" (οι καταβολές των Motorhead γαρ) και πολύ ενδιαφέροντα. Όπως και να'χει, το όλο αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Αυτό που λέμε, metal ρε παιδάκι μου... Μια τελευταία σημείωση: αν κι εδώ υπεισέρχονται τα προσωπικά μου γούστα, όχι ότι δεν έχουν ωραία τραγούδια, αλλά θα μπορούσα να πω ότι και μόνο που έχουν τραγούδι σαν το Born for Destruction, δεν χρειάζεται να αναφέρω όλα τα υπόλοιπά τους. Έλα όμως που το 2006 έβγαλαν μεταξύ άλλων στην δεύτερή τους δουλειά το ασύλληπτο Iron Death, που είναι απλά ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ελληνικό συγκρότημα. Εξαιρετικό συγκρότημα, αναμφίβολα από τα πολύ καλά που διαθέτουμε και σίγουρα από αυτά που γουστάρω πολύ.

Κυκλοφορίες

Steamroller (2001)

Raw and Filthy (2006)

Λίγα δικά μου λόγια

Οφείλω να ομολογήσω ότι στην αρχή δεν με είχαν πολυενθουσιάσει. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν μπορώ να προσδιορίσω τον λόγο που δεν με είχαν πολυενθουσιάσει, απλά το αναφέρω ως γεγονός. Κάποια στιγμή λοιπόν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τους είδα ζωντανά, όπου εννοείται πως ήμουν ολίγον τι, σκεπτικός. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος για να συνειδητοποιήσω ότι "εδώ πέρα κάτι δεν πάει καλά...". Και όντως δεν πήγαινε, διότι με λίγα μόλις τραγούδια οι Steamroller Assault μου είχαν ανατρέψει πλήρως την εικόνα που είχα γι'αυτούς και που είχε αποδειχθεί τελείως εφαλμένη. Κατ' αρχήν το συγκρότημα νομίζω ότι ζει και αναπνέει για τις συναυλίες. Απίστευτο πάρτυ, τρελή πώρωση, ατελείωτο ξύλο. Δίχως να θέλω να αδικήσω κανένα συγκρότημα, νομίζω ότι οι Steamroller είναι από τα πιο χορταστικά συγκροτήματα που μπορεί να παρακολουθήσει άνθρωπος επί σκηνής (όπως και οι Convixion φυσικά!), με πολύ δυνατή σκηνική παρουσία και τον ήχο τους να έρχεται απευθείας από την ιστορική δεκαετία του 80. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να τους επανεξετάσω και ευτυχώς, διότι τελικώς το συγκρότημα έχουν εξελιχθεί σε ένα από τα πολύ αγαπημένα μου. Δεν είναι τόσο τα πωρωτικά κομμάτια που (γενικώς και ειδικώς) διαθέτουν, όσο η όλη φάση που προσφέρουν και ιδίως συναυλιακά. Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό να διαθέτουμε συγκροτήματα που παίζουν σαν... οπαδοί, δηλαδή που προσφέρουν αυτό που θα ήθελαν και τα ίδια να ακούνε. Όσες φορές τους έχω δει το έχω καταευχαριστηθεί.
Κάτι ακόμη: προανέφερα το Iron Death πιο πάνω (που είναι από τα πολύ αγαπημένα μου μέταλ τραγούδια γενικώς)... Έχω εκφράσει και ευθέως την απορία μου στον Witchkiller (του οποίου μάλιστα η απάντηση με ικανοποίησε πάραυτα!) πως είναι δυνατόν ελληνικό συγκρότημα να έβγαλε τέτοιο αριστούργημα. Τελικώς είναι δυνατόν και ξέρετε γιατί; Διότι γι'αυτόν τον λόγο έχουμε επιλέξει να ασχολούμαστε με την ελληνική σκηνή, διότι έχουμε γκρουπάρες, όσο κι αν αυτό κάθεται στον λαιμό μερικών....

Ιστοσελίδες
Steamroller Assault
Οι Steamroller Assault στο myspace

Steamroller Assault- Born for Destruction

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Steamroller Assault- Iron Death

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

(μην παραλείψετε να διαβάσετε τους στίχους του Iron Death. Απλά αριστουργηματικοί!)

Witchkiller επί τω έργω. Δώστε βάση στην γκριμάτσα: ο ορισμός του "έχω πωρωθεί που παίζω" σε όλο του το μεγαλείο. Φανταστείτε λοιπόν τι γίνεται κάτω...

Strikelight

heavy metal

Line-up
George Stavropoulos - Vocals
Nick Papakostas - Guitar
... - Guitar
Thodoris Vogiatzis - Bass
Anestis Apistolas - Drums

Ex-members

George Hararis - Guitars
Nick Dienis - Guitars
Bill Xirokostas - Drums

Η ιστορία των Strikelight ξεκινάει κάπου στο 1999 στην Καλλιθέα, οπότε και δημιουργήθηκαν από τον μπασίστα Θοδωρή Βογιατζή. Οι αλλαγές στην σύνθεση ήταν πολλές, ιδίως στην αρχή. Η μουσική γραμμή της μπάντας όμως αυστηρά μία: nwobhm κι άγιος ο θεός... Αρχές του 2004 κυκλοφορούν το demo τους Born by Fire κι ενώ στο ενδιάμεσο είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν αισθητή την παρουσία τους με διάφορες συμμετοχές σε συναυλίες, ενώ αργότερα την ίδια χρονιά κυκλοφορεί η έως τώρα μοναδική πλήρης δισκογραφική παρουσία του συγκροτήματος υπό τον τίτλο Strikelight, ενώ το 2007 έβγαλαν και ένα cd-single υπό τον τίτλο My Living Hell το οποίο ουσιαστικά είναι τα "προεόρτια" του επικείμενου δεύτερού τους cd που ακόμη περιμένουμε. Για την ώρα το συγκρότημα βρίσκεται σε αναζήτηση δεύτερου κιθαρίστα πάντως. Αξίζει πάντως ν'αναφέρω ότι με την ομώνυμή τους δουλειά έγινε πραγματικός πανικός: είναι όντως τόσο καλή και μάλιστα σε ένα είδος που δεν μπορώ να πω ότι έχουμε και ιδιαίτερες δάφνες ως χώρα. Και η αλήθεια είναι ότι μας λείπουν κι άλλα τέτοια συγκροτήματα που να παίζουν απλό, στρωτό και μελωδικό heavy, όπως οι Strikelight.

Κυκλοφορίες

Born of Fire (demo) (2004)

Strikelight (2004)

My Living Hell (2007)

Λίγα δικά μου λόγια

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάζομαι από το nwobhm, οπότε και τα συγκροτήματα που το ακολουθούν συνήθως με αφήνουν αδιάφορο. Πρέπει να είναι πραγματικά καλή μια μπάντα αυτού του στυλ για να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Και οι Strikelight ομολογουμένως είναι μια τέτοια. Όταν είχε κυκλοφορήσει το cd μου το είχε βάλει ο Γρηγόρης να το ακούσω και είχαμε πάθει πλάκα με τον Mad Putcher που ήμασταν μαζί εκείνη την στιγμή. Εξαιρετικές συνθέσεις, απλό και μελωδικό μέταλ. Τι άλλο να ζητήσεις. Επίσης να κάνω μια ειδική αναφορά για το συγκρότημα: είναι γνωστό ότι όλες οι μπάντες στις συναυλίες είναι συνήθως πολύ καλύτερες από αυτά που παρουσιάζουν στο στούντιο. Ιδίως οι Strikelight το... παρακάνουν! Εξαιρετική συναυλιακή μπάντα που μεταμορφώνεται από το ήδη καλό στο εκπληκτικά καλύτερο επί σκηνής. Πραγματική εμπειρία το να την παρακολουθήσεις. Και με πολύ ωραίο γούστο στις διασκευές κιόλας... Αναμφίβολα πρόκειται για μεγάλη ελπίδα για το μέλλον.

Ιστοσελίδες
Strikelight
Οι Strikelight στο myspace

Strikelight- Inner Voice

Strikelight- My Living Hell
Strikelight-My Living Hell

InnerWish

power metal

Line-up
Babis Alexandropoulos - Vocals
Thimios Krikos - Guitar
Manolis Tsigos - Guitar
Antonis Mazarakis - Bass
Terry Moros - Drums

Ex-members
Giannis Papanikolaou - Vocals
Pavlos Balatsoukas - Drums
Alexis Levenderis - Bass
Dimitris Papalexis - Keyboards
Panagiotis Myolonas - Keyboards
Fotis Giannakopoulos - Drums

Οι InnerWish δημιουργήθηκαν στην Αθήνα περί το 1995 από τον Θύμιο Κρίκο, τον Γιάννη Παπανικολάου και τον Μανώλη Τσίγγο. Στόχος τους, τι άλλο; Να παίζουν καλό μέταλ, ακριβώς όπως οι μπάντες που γούσταραν. Το 1998 κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους με τίτλο Waiting for the Dawn, το οποίο είναι κυριολεκτικά αριστούργημα (και που επανακυκλοφόρησε πριν κάποιον καιρό από την Eat Metal). Το 1998 κυκλοφορούν ένα split single με τους Reflection υπό τον τίτλο Realms of the Night, και τελικώς η επόμενη δισκογραφική τους δουλειά έρχεται μόλις το 2004 με τίτλο Silent Faces. To Inner Strenght που για την ώρα είναι η τελευταία τους δουλειά κυκλοφόρησε το 2006. Οι InnerWish είναι πραγματικά μια εκπληκτική μπάντα, από τις πολύ μεγάλες όχι απλά της χώρας μας, αλλά της Ευρώπης ολόκληρης θα έλεγα. Βέβαια από μιαν άλλη άποψη είναι ένα εξαιρετικά... "εκνευριστικό" συγκρότημα, αφού κάθε φορά που τους ακούσω θα αναρωτηθώ πόσο μεγαλύτερη απήχηση θα είχαν αν ήταν πχ Αμερικάνοι, σκέψη που πάντοτε με εκνευρίζει. Η μουσική τους είναι διεθνών προδιαγραφών, δεν το συζητάμε αυτό. Επίσης, εάν δεν απατώμαι, είναι και το πρώτο ελληνικό συγκρότημα που δίνει πολύ μεγάλη προσοχή στην παραγωγή (το Silent Faces είχε απίστευτη παραγωγή μιλάμε). Πραγματικά πολύ μεγάλο συγκρότημα που δυστυχώς αδικείται λόγω εθνικότητας. Και δεν κάνω πλάκα σε αυτό. Ναι μεν πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που ως χώρα διαθέτουμε τέτοιες μπάντες, από την άλλη όμως όταν σκέφτεσαι τι χαντάκωμα πέφτει μόνο και μόνο επειδή είναι ελληνικές μπάντες είναι να σε πιάνει μελαγχολία. Αξίζουν πολλά παραπάνω, δεν το συζητάμε.
Πριν πάμε παρακάτω, να αναφέρω ένα ακόμη ιστορικό στοιχείο: ο Γιάννης Παπανικολάου όταν αποφάσισε το κάπου στο 1999 να αποχωρήσει από την μπάντα, δεν έμεινε ιδιαίτερα πολύ καιρό αδρανής: μάλλον όλοι έχετε ακουστά τους Παπαροκάδες, των οποίων ήταν τραγουδιστής.

Κυκλοφορίες

Waiting for the Dawn (1998)

Waiting for the Dawn (single) (2000)

Silent Faces (2004)

Inner Strenght (2006)

Λίγα δικά μου λόγια

Θυμάμαι πριν 2-3 χρόνια είχα βάλει σε έναν πιτσιρικά ν'ακούσει InnerWish (νομίζω το Dancer of the Storm πρέπει να ήταν) και είχε ενθουσιαστεί από το... αμερικάνικο συγκρότημα που του είχα μόλις συστήσει και άκουγε. Μάλιστα, με ρώταγε και λεπτομέρειες, αν πρόκειται να έρθουν Ελλάδα, πόσους δίσκους έχουν κλπ. Δεν είναι ότι προσπαθούσα να του κάνω πλύση εγκεφάλου, άλλωστε αν είσαι κολλημένος, έτσι θα παραμείνεις. Δεν γουστάρω με τίποτε όμως την ηλίθια νοοτροπία (για την ακρίβεια τη σιχαίνομαι) ότι ελληνικό=de facto κακό. Όταν του είπα ότι το συγκρότημα είναι ελληνικό, με κοίταζε με ένα βλέμμα που -μην λέω ψέματα- ακόμη και σήμερα το θεωρώ ως ένα από τα πιο χαζά που έχω δει ποτέ μου. Μάλλον πήγαινε ασορτί με την χαζή νοοτροπία. Διότι οι InnerWish είναι πραγματικά τεράστια μπάντα. Δεν το συζητάμε αυτό. Στο εξωτερικό κάνουν αμάν για τέτοιες γκρουπάρες κι εμείς εδώ αναρωτιώμαστε για ποιον λόγο ν'ασχοληθούμε με ένα ελληνικό συγκρότημα. Θα τους χαρακτήριζα εξαιρετικά μερακλήδες κιόλας (αν κρίνω από την δουλειά που κάνουν) εκτός από εξαιρετικούς μουσικούς. Βέβαια δεν μπορώ να κρύψω την μεγάλη "συμπάθειά" μου προς τον πρώτο τους δίσκο, ο οποίος είναι και από τους πλέον αγαπημένους μου και τον οποίο θεωρώ γενικά πολύ μπροστά σε πολλούς τομείς. Αυτά είναι γούστα θα μου πείτε. Δεκτόν. Η ουσία ελάχιστα αλλάζει όμως: νομίζω ότι οι InnerWish είναι από τα πολύ βαριά "χαρτιά" της σκηνής μας, συγκρότημα με μεγάλες δυνατότητες και τεράστιο ταλέντο. τα σέβη μου.

Ιστοσελίδες
InnerWish
Οι InnerWish στο myspace

InnerWish- Silent Faces

Inner Wish- Inner Strength (live)

InnerWish- Bleeding Soul

Battleroar

epic heavy metal

Line-up
Marco Concoreggi - Vocals
Kostas "H.K." Tzortzis - Guitar
Manolis Karazeris - Guitar
Kostas "S.K." Makrikostas - Bass
Nick Papadopoulos - Drums

Ex-members
Vagelis Krouskas - Vocals
Christos Remoundos - Bass

Θεωρώ ότι οι Βattleroar δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Από τους καλύτερους πρέσβεις μας στο εξωτερικό, ένα συγκρότημα που με το μεράκι του για καλό μέταλ κρατάει πολύ ψηλά την ελληνική σημαία (κατά κύριο λόγο, διότι υπάρχει και μια ιταλική μέσα...). Δημιουργήθηκαν το 2000 στην Αθήνα με σκοπό μάλλον να τα σπάνε βάσει των γούστων τους και με το πέρασμα του χρόνου πέτυχαν να παραμείνουν έτσι (πράγμα που δεν είναι και λίγο αν το καλοσκεφτούμε). Η πρώτη τους "γνωριμία" με το κοινό ήταν το ομώνυμο demo το 2001. Το επόμενο έτος κυκλοφορούν ένα εφτάρι υπό τον τίτλο Dragonship και από το 2003 αρχίζει κάπως να μπαίνει το νερό στο αυλάκι: το 2003 κυκλοφορεί η πρώτη κανονική δουλειά του συγκροτήματος, ονόματι Battleroar (μα φυσικά!). Δύο χρόνια μετά, το 2005, κυκλοφορεί η δεύτερη δουλειά τους, Age of Chaos, ενώ το 2008 κυκλοφόρησε το τρίτο τους cd με τίτλο To Death and Beyond. Η μουσική τους προέρχεται από την περίοδο που γουστάρουν περισσότεροι (όπως και αρκετοί από εμάς): τα 80s. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το όνομα της μπάντας έχει προκύψει από έναν στίχο του Singing Swords των Heavy Load. Πολύ επικοί γενικώς και ειδικώς, είναι ένα συγκρότημα που -όσο γίνεται- χαίρει αναγνωρίσεως και στο εξωτερικό (και μπράβο τους διότι το αξίζουν). Εξάλλου έχουν και σημαντική σκηνική παρουσία όχι μόνο εντός Ελλάδος αλλά και έξω (KIT, Swordbrothers, Headbanger's κλπ, κλπ), ενώ θα ήθελα επίσης να αναφέρω και κάτι ακόμη στο οποίο γενικώς δεν μπορώ να πω ότι είμαστε και ιδιαίτερα συνηθισμένοι: οι Battleroar είναι ένα συγκρότημα που δουλειά με τη δουλειά βελτιώνεται ολοένα και περισσότερο. Ίσως να παίζουν ρόλο και τα προσωπικά μου γούστα εδώ βέβαια, θεωρώ όμως ότι η τελευταία τους δουλειά είναι έτη φωτός μπροστά από τον ομώνυμό τους δίσκο, γεγονός που φυσικά δείχνει πολλά και για το ίδιο το συγκρότημα. Είθε οι επιτυχίες του να συνεχιστούν και να αυξηθούν ακόμη περισσότερο. Πραγματικά το αξίζουν. Επίσης, μην ξεχάσω να αναφέρω ότι ο κιθαρίστας της μπάντας, Μάνος Καραζέρης είναι ο αρχιπωρωμένος διοργανωτής του ελληνικού φεστιβάλ UP THE HAMMERS, το οποίο αν μη τι άλλο όσοι ισχυριζόμαστε ότι ενδιαφερόμαστε για το καλό μέταλ έχουμε χρέος να στηρίζουμε (εξάλλου είναι και το μοναδικό πραγματικό φεστιβάλ στην Ελλάδα, για να μην κρυβόμαστε και πίσω από το δάκτυλό μας).

Κυκλοφορίες

Battleroar (demo) (2001)

Dragonship (single) (2002)

Battleroar (2003)

Age of Chaos (2005)

To death and Beyond... (2008)

Λίγα δικά μου λόγια

Για να λέω όλη την αλήθεια, με το υπερβολικά επικό μέταλ έχω κάποια προβληματάκια. Συνήθως το βαριέμαι. δε νομίζω να είναι παράλογο για κάποιον που γουστάρει πολύ το speedthrash νομίζω. Στην αρχή όταν είχα πρωτοακούσει τους Battleroar δεν μπορώ να πω ότι είχα πολυενθουσιαστεί κιόλας. Μάλλον αδιάφοροι μου ήταν. Τότε είχαν μόνο τον πρώτο τους δίσκο βέβαια, τον οποίον ακόμη και σήμερα θεωρώ σχετικά "βαρύ" για τα γούστα μου. Το θέμα είναι ότι μέσα από κάποια live της μπάντας άρχισα να τους γουστάρω ολοένα και περισσότερο. Στην συνέχεια κυκλοφόρησαν τη δεύτερη δουλειά τους που αν και δεν το περίμενα μου άρεσε αρκετά. Κάπου εκεί άρχισα να αναθεωρώ και τις απόψεις μου και να τους ψάχνω λίγο περισσότερο. Έτσι έφτασα σε ένα σημείο να τους γουστάρω αρκετά (γεγονός μάλλον παράλογο για τα δεδομένα μου). Στα τέλη του 2007, στη συναυλία των Brocas helm στην Κρήτη (όπου και έτυχε να βρίσκομαι) οι Battleroar έπαιξαν και ένα τραγούδι από το (τότε) επικείμενο άλμπουμ τους: κυριολεκτικά μου έφυγε το κεφάλι. Μεγάλη ήττα... Και όταν βγήκε το τρίτο τους μιλάμε ότι έπαθα απίστευτη πλάκα. Τρελή δισκάρα, απίστευτη. Ναι, ξέρω, ξέρω, θα με πείτε υπερβολικό. Ρε στα τέτοια μου τι θα με πείτε. Όχι ότι οι 2 πρώτοι δεν είναι καλοί. Είναι και παραείναι. Αυτό το To Death and Beyond όμως... πωπωπωπωωωωω.... Για να φτάσω εγώ που πρακτικά έχω τελείως διαφορετικά ακούσματα να τον συγκαταλέγω στους αγαπημένους μου ελληνικούς, ε, καταλαβαίνετε τι γίνεται εκεί μέσα... Τα σέβη μου... Πραγματικά μεγάλη μπάντα, με αξιώσεις.
Μόνο ένα ψεγάδι έχω να τους καταλογίσω: ένα video ρε παιδιά....

Ιστοσελίδες
Battleroar
Οι Battleroar στο myspace

Battleroar- Dyvim Tvar (live)


Battleroar- Sword of Crom


Battleroar- Dragonhelm