Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Dark Nightmare



heavy metal

Line-up
Yiannis Papadimitriou - Guitar & Vocals
Manolis Tegos - Guitar
George Karagiannis - Keyboards
Alfonso Migdanis - Bass
Dimos Konstantinidis - Drums

Ex-members
Jim Printzas - Bass

Παρά το νεαρό της ηλικίας τους, οι Dark Nightmare δεν είναι καινουριο συγκρότημα. Ξεκίνησαν την πορεία τους το 1999 στα Γρεβενά και συνεχίζουν ακάθεκτοι μέχρι σήμερα. Στο ενεργητικό τους έχουν 3 demo (από τα οποία τα 2 πρώτα θέλει μεγάλο κόπο και ιδρώτα να βρεθούν) συν ένα split με τους Blade of Spirit. Η μουσική τους είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, με πολύ ωραίες μελωδίες καθώς και εμπνεύσεις, ενώ συχνά-πυκνά αγγίζουν και το όριο του επικού. Θα τους χαρακτήριζα ως ένα από τα πλέον ελπιδοφόρα συγκροτήματα της χώρας. Ιδιαίτερη μνεία θα ήθελα να κάνω και στις live εμφανίσεις τους οι οποίες είναι πραγματικά εκπληκτικές, δείχνωντας τον παλμό του συγκροτήματος.

Κυκλοφορίες
Dark Nightmare (demo) (2001)

Earth in Danger (demo) (2003)

The Blood Land (demo) (2004)
Serpents of the Night (split) (2007)

Λίγα δικά μου λόγια
Δυστυχώς το πρώτο τους demo δεν το έχω στην κατοχή μου. Και λέω δυστυχώς διότι όλες οι υπόλοιπες δουλειές τους είναι εξαιρετικές, αν και πολύ "περιορισμένες" σε σχέση με τις δυνατότητες που έχω διαπιστώσει στις συναυλίες τους. Δεν είχα τύχει να τους μάθω νωρίς, όμως τα τελευταία 4 χρόνια που τους γνωρίζω, τους έχω μάθει καλά. Αν συνεχίσουν έτσι σε συνδυασμό με τις δυνατότητες που δείχνουν να έχουν μπορούν να μας προσφέρουνακόμη καλύτερες στιγμές στο μέλλον. Πραγματικά πολύ καλό συγκρότημα.

Ιστοσελίδες
Οι Dark Nightmare στο myspace
Dark Nightmare
Επικοινωνία
info@darknightmare.net
dnightmare99@hotmail.com

Dark Nightmare- Dragonlakes


Dark Nightmare- Defenders of the Brotherland


Dark Nightmare- Invaders


Dark Nightmare- Hawks of War

Gladiators


heavy metal

Line-up
Vocals: Dimitris Komselis
Guitars: Michael Bizimis
Bass: Fotis Sotiropoulos
Drums: Pavlos Tsalikis

Ex-members
-

Θεωρώ ότι η περίπτωση των Αθηναίων Gladiators είναι εξαιρετικά περιγραφική για το τι συνέβαινε στην ελληνική σκηνή κάποτε. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά: πρέπει να δημιουργήθηκαν κάπου στο 1987 με 88 και υπήρξαν βραχύβιοι. Γιατί; Μα για τους "κλασικούς" λόγους που υπήρχαν τότε και συνήθως περιορίζονταν στο δίπτυχο θητεία-σπουδές. Παρόλο που δεν μας έδωσαν πολλά δείγματα του ταλέντου τους, νομίζω ότι δικαίως είχαν λάβει από τότε την ταμπέλα του καλού συγκροτήματος, αφού όταν έχεις καταφέρει να έχεις μόλις 3 τραγούδια και να είναι και τα 3 μπόμπες αυτό αν μη τι άλλο δείχνει κάτι. Η παρουσία τους περιορίστηκε δυστυχώς σε μόλις ένα demo συν ένα τραγούδι στην συλλογή Greece Attacks και μετά πάπαλα. Ή μάλλον σχεδόν παπαλα, διότι κάτι χρόνια μετά ουσιαστικά επανήλθαν με το όνομα Fortress Under Siege, αλλά θα τους αφήσουμε αυτούς για τη δική τους ώρα. Μουσικά οι Gladiators κινούνταν στο μελωδικό heavy. Επίσης, αξιοπρόσεχτο το γεγονός ότι παρά την εποχή που κυκλοφόρησε το demo τους ο ήχος ήταν μάλλον πάρα πολύ καλός.

Κυκλοφορίες
Dead Man's Walk (demo) (1990)

Λίγα δικά μου λόγια

Τολμώ να πω ότι ιδίως το ομώνυμο κομμάτι του demo είναι γενικότερα από τα αγαπημένα μου τραγούδια που έχει βγάλει συγκρότημα της χώρας μας. Ακόμη και σήμερα είναι ένα τραγούδι που θα βάλω μέσα σε συλλογές. Από τότε μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το στυλ των τραγουδιών τους, αφού τα παιδιά έδειχναν να το κατέχουν το αντικείμενο τόσο συνθετικά, όσο και εκτελεστικά. Δυστυχώς όμως έπεσαν κι αυτοί θύματα των τότε συνθηκών και δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν όπως (εκτιμώ ότι) θα τους άξιζε. Κρίμα, διότι το demo τους είναι πραγματικό διαμάντι.

Ιστοσελίδες
-

Gladiators- Dead Man's Walk
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Nemesis

heavy/power metal

Line-up
Tasos Karapapazoglou - Vocals
Kostas Paraskevas - Guitar
Tassos K. - Bass
Mark Faitas - Drums
Tassos K. - Keyboards

Ex-members
Kostas Tsirpinakis - Drums

Οι Nemesis κατάγονται από την Καβάλα. Δημιουργήθηκαν κάπου στα τελειώματα της δεκαετίας του 80. Η μουσική τους δεν είναι ιδιαίτερα απλή: ναι μεν η βάση της είναι το power, όμως έχουν και πιο στρωτές heavy στιγμές, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις αγγίζουν και το progressive (αν και όχι ιδιαίτερα αισθητά, νομίζω). Στο "καρνέ" τους έχουν δύο demo (το 1991 και 1995 αντίστοιχα), έναν δίσκο (2000) και μια συλλογή (2001). Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής τον δίσκο δεν τον έχω δει ποτέ μου, μήτε έχω την οποιανδήποτε πληροφορία περί αυτού, αλλά θεωρώ ότι η πληροφορία ισχύει. Ως συγκρότημα ήταν εξαιρετικό: αυτό φαινόταν και συνθετικά και εκτελεστικά. Επίσης διέθετε έναν εκπληκτικό τραγουδιστή. Διαλύθηκαν μάλλον αμέσως μετά την κυκλοφορία του συγκεκριμένου δίσκου και στην συνέχεια κάποια μέλη τους δημιούργησαν τους Windfall για τους οποίους θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Να σημειωθεί επίσης ότι η συλλογή Lost Humanity δεν είναι τίποτε άλλο από τα δύο demo τους (τα οποία και σας συνιστώ ανεπιφύλακτα).


Κυκλοφορίες
Against the Past (demo) (1991)
Neverending Story (demo) (1995)
Dreamscape (2000)

Losto Humanity (2001)

Λίγα δικά μου λόγια
Η πρώτη μου επαφή με τους Nemesis ήταν λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους demo, κάπου στο 1991 δηλαδή, οπότε και άκουσα το τραγούδι Lost Humanity (που θα ακούσετε παρακάτω σε μια... εκτέλεση-έκπληξη!). Αυτονόητος ο πανικός που επικράτησε μετά αναφορικά με το που και πως μπορώ να βρω το demo. Όταν -πολλά χρόνια μετά- άκουσα ότι το είχαν διαλύσει δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα και ιδιαίτερα. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί το διέλυσαν, έστω και προς όφελος των Windfall, αφού θεωρώ ότι ήταν ένα συγκρότημα με εξαιρετικές δυνατότητες.

Ιστοσελίδες
-

Nemesis- Lost Humanity (live from Molon Lave festival)
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


(ακούστε προσεκτικά την φωνάρα στο ξεκίνημα. Μετά, μπορείτε να την ξανακούσετε...)


Nemesis- Against the Past
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Kawir

black metal

Line-up
Thertonax - Guitar, vocals
ES "Erichthonios" - Vocals, keyboards, samplers
Orfni - Lyrics, female vocals
Nosoforos - Bass
Vriareos - Drums

Ex-members
Necroabyssus - Vocals
Porphyrion - Guitar
Nikos - Guitar
Panos - Bass
Kostas - Drums
John - Synths
Eskarth - Guitar
Diavelgenus - Vocals
Iapetos666 - Vocals

Οι Kawir είναι μια περίεργο περίπτωση συγκροτήματος. Δημιουργήθηκαν το 1993 στην Αθήνα ως Κάβειρος από τον Thertonax (που τότε ονομαζόταν Mentor) και εξαρχής κινούνται στον ακραίο χώρο (black metal). Η ιδιαιτερότητά τους όμως έχει να κάνει με τους στίχους τους, οι οποίοι είναι γραμμένοι στα αρχαία ελληνικά, το οποίο όχι μόνο για την εποχή τους αλλά ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα είναι αν μη τι άλλο μεγάλη πρωτοτυπία, παρόλο που πλέον υπάρχουν και άλλα συγκροτήματα με ητν αντίστοιχη "λόξα" (εξ όσων γνωρίζω). Δισκογραφικά θα τους χαρακτήριζα ως εξαιρετικά δραστήριους, αφού πρακτικά από την ημέρα που ξεκίνησαν και μέχρι σήμερα όλο και κάτι θα κυκλοφορήσουν σε τακτά χρονικά διαστήματα, είτε αυτό είναι demo, είτε EP, είτε split, είτε δίσκος. Παραδόξως, παρά την έντονη παρουσία τους ήταν διαχρονικά ένα συγκρότημα ηπίων τόνων που πολλοί έχουν χαρακτηρίσει συχνά εξαφανισμένο από προσώπου γης. Οι λάτρεις του είδους απ'όσο ξέρω τους γουστάρουν αρκετά. Σημειωτέον ότι η μετονομασία τους σε Kawir έγινε αρκετά νωρίς στην σταδιοδρομία τους.


Κυκλοφορίες
Demo 93 (1993)
Split with Sigh (single) (1994)

Eumenides (single) (1994)

The Adored City of Olympus (single) (1995)

To Kavirs (EP) (1995)
The Ancient Spirits (demo) (1996)

To Kavirs (1997)
Epoptia (1999)
Split with Nocternity (single) (2002)
Split with Zemial (single) (2003)
Arai (2005)
Dei Kabeiroi (συλλογή) (2006)
Ophiolatria (2008)


Λίγα δικά μου λόγια
Δεν μπορώ να πω ότι το black μου αρέσει και ιδιαίτερα. Για την ακρίβεια πλην ελαχίστων εξαιρέσεων το απεχθάνομαι (για σωρεία λόγων) οπότε για να κινήσει την περιέργειά μου κάποιο συγκρότημα πρέπει να το θεωρώ μάλλον πολύ καλό. Και μάλλον ένα τέτοιο είναι και οι Kawir. Κάποιες δουλειές τους μου αρέσουν, παρά τον ακραίο ήχο τους. Βέβαια, όχι ότι "ασπάζομαι" και αυτό που βγάζουν, αφού θεωρώ την όλη προσπάθειά τους υπερβολικά ασύνδετη -τρόπον τινά- (μουσική αμιγώς βορείου προελεύσεως με αρχαιοελληνικό στίχο και image καθώς και μελωδίες που επιθυμούν να προσεγγίσουν αρχαιοελληνικά πλαίσια), όμως ως τελική προσπάθεια δεν θα την χαρακτήριζα άσχημη. Εξάλλου όπως είπα και πιο πάνω, απ'όσο γνωρίζω οι λάτρεις του είδους τους έχουν σε μεγάλη εκτίμηση και αυτό προφανώς λέει περισσότερα. Για τα δικά μου γούστα, ως εκεί όμως...


Ιστοσελίδες
Οι Kawir στο myspace

Kawir- To Kawirs


Kawir- Artemis


Kawir- Ophiolatreia

Vice Human



heavy metal

Line-up
Nick Papakostas - Guitars and vocals
Michael Bakoulas - Bass
Bill Xirokostas - Drums

Ex-members
Jonh Satos - Drums
Akis Thomas - Bass
Angelos Tsoukalas - Drums
Nick Geraris - Drums
Kostas Manopoulos - Bass

...κια αν οι Northwind ήταν το πρώτο ελληνικό συγκρότημα που έπαιξε μέταλ, στην θεωρία, οι Vice Human ήταν αναμφίβολα το πρώτο στην πράξη! Ο ιδρυτής της μπάντας Νίκος Παπακώστας (απλή συνωνυμία με τον Νικόλα των Convixion, για να μην μπερδευόμαστε) είχε έντονη πορεία στον χώρο του ελληνικού ροκ, έστω και σε επίπεδο "παρέας" που λέμε. Κάποια στιγμή όμως περί τις αρχές της δεκαετίας του 80 πήρε τη μεγάλη απόφαση να ξεκινήσει το δικό του σχήμα και κυρίως με τον ήχο και τη μουσική που πάντα ήθελε. Και αυτό ήταν φυσικά το metal. Το 1984 βγάζει τον πρώτο δίσκο για να ακολουθήσει ο δεύτερος μόλις έναν χρόνο μετά. Εν συνεχεία το συγκρότημα διαλύεται για αρκετά χρόνια μέχρι που κυκλοφορεί την τρίτη του δουλειά 18 χρόνια αργότερα! Σήμερα το συγκρότημα είναι ενεργό. Θέλω να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα αναφορικά με τους Vice Human, διότι η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές "παρεξηγήσεις". Ουδείς είπε ποτέ ότι οι Vice Human ήταν η τεράστια γκρουπάρα. Επίσης, ουδείς εξήρε τις... τεράστιες ικανότητες του Νίκου Παπακώστα. Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε όμως ότι ο άνθρωπος αυτός έκανε κάτι που είχε μέσα του και που γούσταρε πολύ. Γι'αυτόν τον λόγο ιδίως οι 2 πρώτες δουλειές των Vice Human είναι μεγίστης σημασίας. Ναι μεν οι Flames μπορεί να ακολούθησαν άμεσα (σε επίπεδο πρώτης κυκλοφορίας), όμως πρακτικά ό,τι έκανε τότε ο Παπακώστας το έκανε τελείως ξεκρέμαστος και κυρίως, από το πουθενά. Επίσης, να μην παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτό κάνει ακόμη και σήμερα αυτό που γουστάρει ενώ έχει ξεπεράσει τα 50, γεγονός που αν μη τι άλλο δείχνει εκτός από άνθρωπο αυθεντικό και άνθρωπο ιδεολόγο. Και μπράβο του.


Κυκλοφορίες
Vice Human (1984)
Metal Attack (1985)
Set me Free (2003)
Beyond this Life (2004)
Escape (2006)
Λίγα δικά μου λόγια
Δεν θα έβαζα στην "ελίτ" της σκηνής τους δίσκους των Vice Human, όμως σε καμία περίπτωση δεν θα τους χαρακτήριζα κακούς. Σίγουρα έχουν και μειονεκτήματα, αλλά καλώς ή κακώς δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι συγκροτήματα όπως οι Savatage, οι Maiden και οι Queensryche δυστυχώς γεννήθηκαν σε άλλες χώρες και υπό καλύτερες συνθήκες. Προσωπικά θεωρώ τους δίσκους τους καλούς, τηρουμένων μάλιστα των αναλογιών, διότι πρακτικά θα μπορούσαν να είναι και πολύ καλύτεροι. Καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι τους χρωστάμε πολλά.


Ιστοσελίδες
Οι Vice Human στο myspace

Vice Human- Dust into my Nose


Vice Human- Metal Wars
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


Vice Human- Set me Free
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Northwind

hard rock/heavy metal

Line-up
Kostas Nikolaidis - Bass/Vocals
Panos Tsakiroglou - Guitar
Thodoros Doulamis - Lead Vocals
Thanasis Tsimoudis - Drums

Ex-members
Thomas Tsilias - drums
Paulic Fakiroudis - drums
Sakis Fotiadis - drums
Panagiotis Papachantzis - drums
Michalis Bourmas - guitars
Michalis Mavroudis - guitars

Οι Northwind προέρχονται από την Θεσσαλονίκη και στην θεωρία τουλάχιστον είναι (νομίζω) το πρώτο ελληνικό metal συγκρότημα. Το γιατί λέω "στην θεωρία" είναι κάτι που θα αναλύσω πιο κάτω. Λογικά το συγκρότημα πρέπει να δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 80 (μην πω στα τέλη αυτής του 70), ενώ η πρώτη τους δουλειά κυκλοφόρησε το 1982 και τολμώ να πω ότι η όποια σχέση της με το μέταλ είναι μάλλον υπό μορφή... υπονοούμενου. Ηχητικά δηλαδή ίσως και μετά βίας θα χαρακτήριζα hard rock το αποτέλεσμα, όμως με αρκετή υπομονή και ακόμη περισσότερα ακούσματα φαίνεται ότι το συγκρότημα γενικά κάτι προσπαθεί. Το 1987 κυκλοφόρησε (από την ΕΜΙ παρακαλώ) η δεύτερη και δυστυχώς τελευταία τους δουλειά, υπό οτν τίτλο Mythology. Ηχητικά το αποτέλεσμα είναι αρκετά πιο "βαρύ", και πάλι όμως μετά βίας μπορείς να το πεις μέταλ παρόλο που αυτήν τη φορά το πλησιάζει πάρα πολύ (γι'αυτόν τον λόγο και προσωπικά τον εκλαμβάνω ως μέταλ). Εδώ βέβαια πρέπει να σκεφτούμε το εξής: όταν οι Flames κυκλοφόρησαν το Made in Hell, ο ήχος δεν απεικόνιζε σε καμία περίπτωση αυτό που έβγαζαν οι Flames, οι οποίοι κοπάναγαν ανηλεώς κιόλας. Είναι σαφές λοιπόν ότι η "ψαλίδα" θα άνοιγε κατά πολύ περισσότερο σε έναν ήχο σαν αυτόν των Northwind. Εξάλλου όχι μόνο τότε, αλλά και για πολλά χρόνια η φράση "παραγωγή heavy metal" ήταν κάτι τελείως άγνωστο για τα ελληνικά δεδομένα. Όπως και να'χει, ουδείς μπορεί να γνωρίζει πως θα μπορούσε να ακούγεται με τα σημερινά δεδομένα ο ήχος αυτής της πραγματικά πολύ μεγάλης μπάντας, πλήν ίσως μόνο των ιδίων.
Να αναφέρω επίσης και μερικές "λεπτομέρειες": παρόλο που το να βρεις πληροφορίες για τους Northwind είναι εξίσου εύκολο με το να βρεις σκύλο που μιλάει αγγλικά, αυτό που γνωρίζω είναι ότι πρακτικά το προσπαθούσαν μόνοι τους επί σειρά ετών κιόλας, με κυριότερο όπλο τις εμφανίσεις τους. Το κατά πόσον όντως ισχύει, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω. Επίσης, οι Northwind διαλύθηκαν σε ένα χρονικό σημείο που είχαν αρχίσει να δραστηριοποιούνται για την κυκλοφορία του τρίτου τους δίσκου. Τέλος, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι οι δύο δίσκοι των Northwind είναι από τα πλέον σπάνια και συλλεκτικά βινύλια ίσως και σε παγκόσμιο επίπεδο: είτε δεν βρίσκονται καθόλου, είτε αν βρεθούν θα κοστίζουν πανάκριβα όσο δεν φαντάζεστε, είτε αν βρεθούν προορίζονται μόνο για ανταλαγή (κάτι που ειλικρινώς δεν κατάλαβα ποτέ μου). Επίσης, πέραν των δύο δίσκων τους υπάρχει η πληροφορία ότι έχουν κυκλοφορήσει και ένα demo το 1983. Το κάτά πόσον ισχύει κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν δύναμαι να το επιβεβαιώσω.

Κυκλοφορίες
Northcomin' (1982)
Mythology (1987)
Λίγα δικά μου λόγια
Οι Northwind ήταν μια πραγματικά μεγάλη αλλά και πρωτοποριακή μπάντα. Παρά τον ήχο που φτάνει στο αφτί, όπως προείπα το πιθανότερο είναι ότι οι Northwind κάτι άλλο ήθελαν να βγάλουν (αν και ίσως όχι απαραίτητα τόσο πολύ διαφορετικό). Τον πρώτο τους δίσκο τον έχω ακούσει ελάχιστες φορές και δεν μπορώ να πω ότι μου είχε κάνει την ιδιαίτερα μεγάλη εντύπωση. Η δεύτερή τους δουλειά όμως ακόμη κι έτσι είναι πραγματικά εξαιρετική, αφού περιέχει μερικά πάρα πολύ καλά τραγούδια. Το γεγονός ότι διαλύθηκαν ενώ ουσιαστικά ετοίμαζαν δίσκο το θυμάμαι από μια συνέντευξή τους, σύμφωνα με την οποίαν ήταν έτοιμοι να μπουν στο στούντιο (στο οποίο ίσως να μην πρόλαβαν να μπουν ποτέ κιόλας) θα το χαρακτήριζα λυπητερό. Όπως και να'χει, η προσφορά τους είναι μάλλον ανεκτίμητη.

Ιστοσελίδες
-

Ολόκληρο το Mythology στο vibrations of doom
(χρειάζεται real player)

Northwind- Prometheus the Man

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Metal from Hellas



Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: θα ρίξω πολύ θάψιμο στο παρακάτω κείμενο. Όποιος δεν γουστάρει, ας μην το διαβάσει. Πάμε λοιπόν...
Αυτό το βιντεάκι έχει ήδη κυκλοφορήσει στο ίντερνετ εδώ και αρκετό καιρό. Πολύς κόσμος βιάστηκε να το ανεβάσει και να το μεταδώσει δεξιά κι αριστερά, είτε καλοπροαίρετα είτε ξερολίστικα. Προσωπικά ήθελα πρώτα να μάθω αν επρόκειτο να κυκλοφορήσει σε dvd (πιθανώς, αλλά μελλοντικά). Και λόγοι ευνόητοι και όσοι τους κατάλαβαν.
Όπως και να'χει, έχω διαβάσει (ιδίως σε φόρα) ενδιαφέρουσες απόψεις για το εν λόγω βίντεο. Και σοβαρές και ηλίθιες. Και εν θερμώ και απλά για τη συμμετοχή. Και πάει λέγοντας. Δεν το κρύβω όμως ότι κάποια πράγματα μου έχουν κάνει τεράστια εντύπωση.

Κατ' αρχήν μέσα στο εν λόγω πόνημα αναφέρεται κάποιες φορές ότι η όλη φάση γίνεται για την πτυχιακή εργασία του Νίκου Παπακώστα των Convixion. Επειδή γνωρίζω εκ των έσω κάποια πράγματα θα πω τα εξής: ο Νικόλας (που είναι και γαμώ τα παληκάρια) αποφάσισε για την πτυχιακή της σχολής του να κάνει ένα -ας πούμε- ντοκυμανταίρ για την ελληνική σκηνή. Το θλιβερό είναι ότι θα μπορούσαν και άλλοι να κάνουν κάτι αντίστοιχο, αλλά όταν έχεις τη δυνατότητα να αρκείσαι σε υψηλή κριτική και ταυτόχρονα είσαι Έλληνας, γιατί να κοπιάσεις; Ο Νικόλας, λοιπόν, μαζί με το άλλο το παληκάρι που έκαναν τη δουλειά, έτρεχαν από εδώ κι από 'κει, είτε μέσω γνωστών, είτε μέσω τηλεφωνικών επικοινωνιών να συγκεντρώσουν το απαιτούμενο υλικό. Μάλιστα, όπως έχει γράψει και ο ίδιος ο Νίκος στο διαδίκτυο, επεχείρησε να μιλήσει και με άλλες μπάντες, όπως οι Sarissa, οι Vavel, οι Rotting Christ κλπ και για κάποιους λόγους που δεν είναι δικό μου θέμα να σχολιάσω απλά η φάση δεν έκατσε. Δεδομένου λοιπόν ότι από ένα σημείο κι έπειτα ο χρόνος είχε αρχίσει να γίνεται πολύ πιεστικός δεν γινόταν να περιμένει κι άλλο, το ντοκυμανταίρ κυκλοφόρησε έτσι όπως το έχουμε δει όλοι (όσοι το έχουμε δει). Αυτά λοιπόν είναι μέσες-άκρες τα γεγονότα. Πάμε τώρα στα σχόλια που προανέφερα...

Οι γνωστοί και μη εξαιρεταίοι Έλληνες λόρδοι, βασιλείς, μεγαλογαιοκτήμονες κλπ, ευρύτερα γνωστοί και ως η μη μου άπτου high society του ελληνικού αφάν γκατέ με το που είδε το ντοκυμανταίρ ξεκίνησε: "λείπουν οι τάδε". "Ναι, όμως λείπουν και οι άλλοι". "Σωστά, λείπουν και οι παράλλοι όμως, καθώς επίσης κι εκείνοι". "Ρε, τους τάδε μην ξεχνάτε"...
Εν ολίγοις ό,τι θεωρεί ο καθείς ότι θα έπρεπε να έχει μπει στο ντοκυμανταίρ, καθώς και κυρίως ό,τι γουστάρει ο ίδιος προσωπικά, θα έπρεπε αυτομάτως να έχει μπει. Έτσι απλά. Και φυσικά ένα ντοκυμανταίρ που είναι ήδη σχεδόν 2 ολόκληρες ώρες θα έπρεπε να είχε βγει 6 ώρες, 8, 12 μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τον κόσμο. Κάτι σαν την τριλογία του Άρχοντα των Δακτυλιδιών σε μία πλήρη μονοκόμματη version ενδεχομένως. Δυστυχώς όμως όπως έχουμε ξαναπεί, ο μαλάκας με άποψη είναι μια σύγχρονη μάστιγα της κοινωνίας μας. Διότι πρακτικά ελάχιστοι είναι αυτοί που είδαν πραγματικά το ντοκυμανταίρ και ακόμη λιγότεροι κατάλαβαν τι θέλει πραγματικά να πει. Οι περισσότεροι δυστυχώς αναλώθηκαν στο τι θα προτιμούσαν να έχουν δει, κανείς όμως τελικώς δεν απάντησε στο φλέγον ερώτημα: αφού δεν το γουστάρατε ρε παίδες, γιατι το είδατε δηλαδή; Διότι αν το είδατε από απλή περιέργεια ή απλά ενημερωτικά, τότε τα συγκεκριμένα σχόλια θα έπρεπε να απουσιάζουν.

Τι είδα εγώ; Κάποιες φάτσες από το παρελθόν, που ο καθένας είπε την άποψή του για κάποια ζητήματα. Είδα επίσης νέο αίμα να λέει όχι μόνο τι είχε ακούσει για τότε αλλά και πως είναι τα πράγματα σήμερα. Είδα κόσμο από μπάντες, από εταιρίες, από άλλου είδους κύκλους, ακόμη και από τα ΜΜΕ, που ο καθένας από τη μεριά του είχε κάτι να προσθέσει. Διάβασα από κάποιους να λέγεται ότι "τι δουλειά είχε ο τάδε εκεί πέρα". Μα κύρος δεν σου προσδίδει το τι είσαι αλλά το τι έχεις να πεις. Δηλαδή αν εγώ γνωρίζω πρόσωπα και καταστάσεις δεν μπορώ να πω την άποψή μου μόνο και μόνο επειδή δεν παίζω σε μπάντα ή δεν έχω εταιρία ή δεν δουλεύω σε μαγαζί κλπ; Τι ασοβαρότητες είναι αυτές επιτέλους;
Η δουλειά του Νικόλα ήταν εκπληκτική, δεν το συζητώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Σαφέστατα και θα μπορούσε. Το τι θα μπορούσε να είναι όμως δεν σημαίνει ότι την καθιστά αυταπάγγελτα μη καλή. Κάλυψε την πορεία της σκηνής σχεδόν από το ξεκίνημά της έως σήμερα. Μίλησε για το τότε και για το τώρα, κάνοντας όλους τους απαραίτητους παραλληλισμούς. Πάντα ένα τέτοιο αφιέρωμα θα έχει ελλείψεις, σχεδόν νομοτελειακά. Η ελληνική σκηνή δεν είναι τόσο μικρή όσο νομίζουν οι περισσότεροι. Κι ούτε έχει λίγα να πει. Έπρεπε όμως μέσα από ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα να καλυφθεί το μεγαλύτερο δυνατό κομμάτι της πίττας σε έναν περιορισμένο σε λογικά πλαίσια χρόνο. Γι'αυτό ακριβώς και το ντοκυμανταίρ είναι εξαιρετική δουλειά. Γι'αυτό και ακριβώς όσοι ελαφρά τη καρδία έσπευσαν να το κατακρίνουν (και δεν μιλώ για όσους εξέφρασαν ειλικρινείς απόψεις, αλλά για εκείνους που όταν τους πεις άσπρο λένε μαύρο μόνο και μόνο επειδή έτσι έχουν μάθει. Καλώς ή κακώς έχουμε μπερδέψει την καλοπροαίρετη κριτική με τα πικρόχολα σχόλια) θα παραμείνουν ντολμάδες και δη, κονσέρβας.

Ειπώθηκαν πράγματα εκεί μέσα που δεν το κρύβω ότι με συγκίνησαν. Μόνο τα ζουμιά που δεν με πήραν. Μάλλον επειδή τα έχω ζήσει κι εγώ και κάπου είχαν περάσει στηην σφαίρα της λήθης και των αναμνήσεων. Θυμήθηκα πόσο αυθεντικά (όσο και προβληματικά) ήταν κάποια πράγματα και καταστάσεις στο παρελθόν. Είδα φίλους και γνωστές φάτσες να λένε πράγματα που με εκφράζουν. Είδα κόσμο εκ των έσω να βγάζει στη φόρα τα προβλήματα που υπήρχαν και που τότε ήθελε σχεδόν υπεράνθρωπες προσπάθειες να υπερσκελίσεις, και που όμως πολύς κόσμος σήμερα τα χλευάζει παρά την άγνοιά του. Παλιά σου καθόταν μια θητεία και διαλυόταν η μπάντα. Τώρα ο κιθαρίστας είναι στην Αθήνα, ο ντράμερ στην Ξάνθη και ο τραγουδιστής στο Παρίσι και σου βγάζουν demo. Αυτά όλα όμως είναι λεπτομέρειες που διαφεύγουν από τον πολύ κόσμο, παρόλο που πρακτικά είναι αυτές που ανέκαθεν έκαναν τη διαφορά. Δίνονται σημαντικές απαντήσεις μέσα στο ντοκυμανταίρ: για τις κακές παραγωγές της τότε εποχής, για τα εμπόδια που υπήρχαν, για τα αγγούρια των συμβολαίων, για τις συγκυρίες που γύρναγαν μπούμερανγκ μόνο και μόνο επειδή ήμασταν στην Ελλάδα, καθώς και για πολλά άλλα, όπως μεταξύ άλλων και τα λάθη είτε των οπαδών, είτε των μέσων, είτε ακόμη και των ίδιων των συγκροτημάτων.

Πολλές φορές μιλάμε δίχως να σκεφτόμαστε, πόσω δε μάλλον όταν δεν ξέρουμε κιόλας. Ανατρίχιασα όταν άκουσα (που δεν το γνώριζα) ότι οι Vavel έχασαν συμβόλαιο λόγω των Helloween. Παλιά θυμάμαι, είχα διαβάσει κάποιον που ανέλυε πόσο ηλίθιοι ήταν στην Noise που αντί να υπογράψουν τους Sarissa υπέγραψαν τους (τότε) Σοβιετικούς Kruiz. Γιατί ηλίθια οι Noise; Επειδή είχε να διαλέξει ανάμεσα σε μια υπερμπάντα και σε ένα τεράστιο και σχεδόν "παρθένο" καταναλωτικό κοινό και επέλεξε το δεύτερο; Οι ατυχείς συγκυρίες που λέγαμε... Κι όμως, τελικά ποτέ δεν βάζουμε μυαλό. Δεν είδα έναν άνθρωπο ν'αναρωτιέται αν αυτό το ντοκυμανταίρ θα βγει για πώληση. Τουναντίον πολλοί έψαχναν να δουν αν και πως μπορεί να κατέβει... Ναι, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δεν αγοράζουν ποτέ και ενδιαφέρονται μόνο να κατεβάζουν, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει στο metal όχι μόνο εν Ελλάδι αλλά και παγκοσμίως. Και πέραν τούτου, από πικρόχολα σχόλια και υψηλή κριτική να φαν και κότες. Περισσεύει ο ξυπνητζιδισμός και η ειρωνία, την ίδια στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που ματώνουν για τις μπάντες.
Είδα μέχρι και κόσμο που ουσιαστικά χλεύαζε τον Γρηγόρη. Έναν Γρηγόρη που ούτε που θυμάμαι σε πόσα special thanx συγκροτημάτων έχει αναγραφεί. Έναν Γρηγόρη που πολύ αμφιβάλλω αν οι διάφοροι λαχανοντολμάδες με άποψη γνωρίζουν πόσες μπάντες έχει φέρει στην Ελλάδα για συναυλίες και πόσες φορές έχει βάλει το χέρι βαθειά στην τσέπη. Έναν Γρηγόρη που μέσα σε ένα εξάμηνο κάνει για τις μπάντες περισσότερα απ'όσα κάνουμε οι περισσότεροι σε μια δεκαετία. Όπως αντίστοιχα προφανώς υπάρχουν και κάποιοι άλλοι Γρηγόρηδες, αφανείς και μη. Και όμως κάποιοι μίλησαν πικρόχολα, που προσωπικά με στεναχώρησε (όχι μόνο επειδή είναι φίλος). Είναι οι ίδιοι με όσους δεν κατάλαβαν τι ήταν αυτό το ντοκυμανταίρ και τι ήθελε να πει. Ήταν οι ίδιοι με όσους θα είχαν ίσως την απαίτηση να δουν ακόμη και τους... Metallica μέσα σε ένα τέτοιο ντοκυμανταίρ. Είναι οι ίδιοι που ποτέ δεν πατάνε σε συναυλίες, που ποτέ δεν θα πλησιάσουν ένα ελληνικό συγκρότημα να του που έστω για το τυπικό του λόγου ένα "μπράβο ρε παιδιά, καλοί ήσασταν" ακριβώς επειδή δεν θα κάτσουν ποτέ να δουν ένα ελληνικό συγκρότημα. Είναι οι ίδιοι που δεν ξέρουν τι μέγεθος και σχήμα έχει ένα cd ή ακόμη χειρότερα ένας δίσκος βινυλίου. Είναι οι ίδιοι των οποίων ο ξερολισμός μετριέται σε αποκλειστικά gigabyte. Το ίδιο και η μαλακία στον εγκέφαλο.

Θέλετε να σας πω ποιος είναι ο σύγχρονος Έλλην μεταλάς; Είναι αυτός που λέει πόσο καραγκιόζηδες ήταν οι Vavel με τις φορεσιές του αλλά την ίδια στιγμή προσκυνάει τους Manowar και τους πρώϊμους Queensryche. Είναι ο ίδιος οπαδός που χλευάζει το βάψιμο των Crush αλλά θεοποιεί τους KISS, τον King Diamond και τη μισή νορβηγική σκηνή. Είναι ο ίδιος που θα μείνει ατάραχος αν μάθει ότι διαλύθηκαν οι Metallica αλλά θα πανικοβληθεί αν μάθει ότι έκλεισε το (κάθε) napster. Είναι ο ίδιος που βιάζεται να θάψει ή να απορρίψει κάτι που δεν άκουσε ποτέ του, όχι για δεύτερη φορά μπας και αλλάξει γνώμη, αλλά ούτε καν για πρώτη. Αυτός είναι ο Έλληνας μεταλλάς... Ο δεν κάνω ποτέ τίποτε, και επικρίνω τους πάντες και τα πάντα.

Να τον χαιρόμαστε...
Κι όσον αφορά το ντοκυμανταίρ, θα σας πρότεινα να το ξαναδείτε προσεκτικά. Περιέχει θησαυρό πληροφοριών. Αρκεί να είστε ανοικτόμυαλοι, πράγμα που εύχομαι σε όλους ολόψυχα.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Crush



heavy metal

Line-up
Panagiotis Constantinides - vocals
Pantelis Rodostogiou - guitars
Tasos Bretakis- bass
Kostas Voyiajzogioy - drums

Ex-members
G.Giarelis - drums
Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να γράψω για τους Crush δίχως ν'ανατριχιάσω.Διότι πρόκειται για τόσο μεγάλη μπάντα...
Δημιουργήθηκαν στο Αιγάλεω το 1983 και είναι από τα πρώτα ελληνικά συγκροτήματα! Δυστυχώς οι πληροφορίες που έχω για τα πρώτα τους χρόνια είναι πιο σπάνιες κι από το αντίστοιχο υλικό τους. Ξέρω πάντως ότι είχαν κάποια demo. Και το ξέρω διότι προ ετών έφτασα κυριολεκτικά μια ανάσα από το να τα αποκτήσω από έναν γερμαναρά που τα έχει. Δυστυχώς έμεινα στο παρά πέντε όμως. Τέλος πάντων, μάλλον η σημαντικότερη στιγμή των Crush -αλλά και της όλης σκηνής γενικότερα- είναι η κυκλοφορία του ενός και μοναδικού τους δίσκου μέχρι σήμερα, του μυθικού Kingdom of the Kings εν έτει 1993 (το οποίο θα επανακυκλοφορήσει σύντομα, λένε οι πληροφορίες). Οι φήμες λένε ότι μπαινοβγαίνουν στα στούντιο για κάτι νέο. Τώρα αν όντως βγει κάτι ή όχι, επιφυλάσσομαι. Ελπίζω να τις επιβεβαιώσουν. Α, και μην τους χάσετε στο επικείμενο Up the Hammers. οι συναυλίες τους είναι πραγματικά αυτό που λέμε "εμπειρία ζωής".


Κυκλοφορίες
Kingdom of the Kings (1993)

Λίγα δικά μου λόγια
Ειλικρινά ό,τι και να πω για τους Crush δεν θα είναι αντικειμενικό. Τους θεωρώ τεράστια μπάντα. Ο δίσκος τους είναι σπανιότατο τεμάχιο (και που απέκτησα χάρη στον Γρηγόρη -θενξ και πάλι ρε Γκρεγκ!) εντός κι εκτός Ελλάδος του οποίου η επικείμενη επανακυκλοφορία σε cd με κάποια έξτρα τραγούδια νομίζω μάλλον θα "σώσει" αρκετό κόσμο από το ψάξιμο (αλλά και από τα έξοδα). Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο ότι με μόλις μία επίσημη κυκλοφορία οι Crush είναι ένα από τα π΄λεον μυθικά συγκροτήματα στην Ελλάδα, με σεβαστό όνομα (τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών) και στο εξωτερικό. Αρκεί να σας πω ότι έξω δεν υπάρχει underground κύκλος που να σέβεται τον εαυτό του και να μην έχει τους Crush σε περίοπτη θέση. Μουσικά ο δίσκος είναι εκπληκτικός, heavy metal ολκής με... παντελόνια. Οι κομματάρες που βρίσκονται εκεί μέσα είναι πραγματικά απερίγραπτες. Ποιο να πρωτοπιάσεις... March of the Deads? Flag of Hate?Gloriest Night? Ή μήπως το έπος Unborn? Ειλικρινά ό,τι και να γράψω γι'αυτό το έπος θα είναι ελάχιστο. Μακράν από τους αγαπημένους μου δίσκους....
Για το τέλος έχω φυλάξει ένα σχόλιο ειδικά αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους ντολμαδομπάμιες που χλευάζουν τους Crush ντε και καλά λόγω του βαψίματος που είχαν τα πρώτα τους χρόνια: αλήθεια, χλευάζετε και τους βαμμένους KISS ή τον επίσης βαμμένο King Diamond? Ή μήπως τα διάφορα τυχάρπαστα νορβηγικής αμφιβόλλου προελεύσεως συγκροτήματα που εδώ και χρόνια είναι της μόδας (και που ελάχιστα αξίζουν); Ρε τραβάτε κοιταχτείτε σε κανάν καθρέπτη να δείτε τα καραγκιοζιλίκια σας, άσχετοι...



Ιστοσελίδες
Οι Crush στο myspace

Crush- Unborn (live)

Heathendom


heavy/doom metal

Line-up
Dimitris Koutsouvelis - Vocals
Lefteris Vourliotis - Guitar
Michail Vlavianos - Guitar
Yiannis Moraitis - Bass
George Tsinanis - Drums

Ex-members
Yiannis Fillipaios - Drums
Dimitris Sakkas - Drums

Αν και ξεκίνησαν την πορεία τους επισήμως κάπου στο 1998 στην Αθήνα, ουσιαστικά μετά το 2004 ξεκινάνε να ενεργοποιούνται. Πρακτικά έως την κυκλοφορία του demo τους υπό τον τίτλο Heathendom μάλλον είχαν "αναλωθεί" σε κάποιες μικροαλλαγές στη σύνθεση καθώς και πρόβες. Όπως και να'χει, όταν κυκλοφόρησε το demo επικράτησε ένας μικρός χαμός. Ήταν πραγματικά τόσο καλό. Το επίσημο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 2008 υπό τον τίτλο Nescience και είναι πραγματικό αριστούργημα. Περιμένουμε πολλά ακόμη από δαύτους.

Κυκλοφορίες

Heathendom (demo) (2005)

Nescience (2008)

Λίγα δικά μου λόγια
Θυμάμαι λίγους μήνες πριν κυκλοφορήσει το demo που είχα πάει στον Γρηγόρη μου είχε βάλει 1-2 τραγούδια τους ν'ακούσω και είχα πάθει χοντρή πλάκα. Ένα ακόμη demo που θα είχα στην αναμονή λοιπόν, η απόφαση ήταν άμεση. Ευτυχώς (εν αντιθέσει με αυτό που θέλουν οι χαζές μάζες) η μπάντα πείστηκε εγκαίρως να "κόψει" κανονικά το demo και όχι απλώς να το κυκλοφορήσει τσάμπα μέσω ίντερνετ. Το demo έχει κομματάρες, με την ιδιαίτερη προτίμησή μου να εστιάζεται στο εκπληκτικό War and Pain (το οποίο θ'ακούσετε παρακάτω). Πέρσυ έβγαλαν και τον πρώτο τους δίσκο ο οποίος είναι πραγματικά εκπληκτικός. Metal, όχι αστεία... Εκπληκτική μπάντα, που μουσικά μου φέρνει στο μυαλό τους μεγάλους Sanctuary.

Ιστοσελίδες
Heathendom
Οι Heathendom στο myspace

Επικοινωνία:
heathendomband@yahoo.com

Heathendom- War and Pain (demo version)
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

The Ivory Tower


heavy metal

Line-up
Dimitris Theodorou - Vocals
Giorgos Papadonis -Guitars
Dimitris Kourmousis - Guitars
Kostas Haralampidis - Bass
Giorgos Konstantakelos - Synths
Kostas Koulis - Drums

Ex-members
Nick Aravanopoulos (keyboards)
Theodore Pitsikas (drums)
Apostolis Koskinas (guitar)
Bill Alexiou (drums)
Sostis Ropaitis (keyboards)
Spyros Kypriotis (drums)

Οι Ivory Tower δεν είναι και ιδιαίτερα καινούριο συγκρότημα. Δημιουργήθηκαν κάπου στο 1992 στο Μοσχάτο από τον Δημήτρη Θεοδώρου και τον Κώστα Χαραλαμπίδη με σκοπό, τι άλλο; Να παίζουμε αυτά που γουστάρουμε ν'ακούμε. Το 1994 κυκλοφορεί το πρώτο demo του συγκροτήματος υπό τον τίτλο "Society". Με τα"γνωστά" της εποχής προβλήματα, ακολουθεί μια πολύ μεγάλη παύση, οπότε και κυκλοφορούν ένα demo με τίτλο "20 Days Project" το 1999, όπου εάν θυμάμαι καλά ο τίτλος αναφέρεται στις μέρες που ασχολήθηκε η μπάντα για τη συγκεκριμένη δουλειά. Οι αλλαγές στο line-up της μπάντας συνεχίζονται και γενικά καθυστερούν την μπάντα, που το 2003 κυκλοφορεί ένα demo με 2 διασκευές (The Two Covers), ώσπου το 2005 κυκλοφόρησαν το singlάκι A Few Days Make Eternity. Μετά από αρκετή δουλειά και κόπο, το 2006 το συγκρότημα κυκλοφορεί μόνο του την παρθενική του επίσημη δουλειά, με τίτλο The Ivory Tower. να σημειωθεί ότι το συγκρότημα είχε ξεκινήσει ως Ivory Tower (σκέτο) και τελικώς "μετονομάστηκε" σε The Ivory Tower για να αποφύγει τυχόν ευτράπελα με το αντίστοιχο ομώνυμο γερμανικό συγκρότημα.


Κυκλοφορίες

Society (demo) (1994)

The 20 Days Project (demo) (1999)

The Two Covers (demo) (2003)

A Few Days Make Eternity (single) (2005)

The Ivory Tower (2006)


Λίγα δικά μου λόγια
Από πολλές απόψεις είναι λυπηρό να βλέπεις ότι ακόμη και σε σχετικά σύγχρονες εποχές την ελληνική σκηνή ακολουθούν προβλήματα του παρελθόντος, όπως η στρατιωτική θητεία ή οι σπουδές. Διότι αν κρίνω από τον ομώνυμό τους δίσκο, θεωρώ ότι θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί αρκετά διαφορετικά αν στο παρελθόν είχαν μια πιο φυσιολογική και ομαλή πορεία. Όπως και να'χει, από παλιά είχαν δώσει κάποια ενδιαφέροντα δείγματα (το τραγούδι A Few Days Make Eternity επί παραδείγματι θα το χαρακτήριζα αρκετά καλό, αναλογιζόμενος και το πότε πρωτοβγήκε κιόλας). Το σημαντικό όμως ήταν πραγματικά η πρώτη τους επίσημη δουλειά. Θυμάμαι που έλεγαν τα παιδιά ότι τη δούλευαν αρκετά και αυτό ήταν ένας ακόμη λόγος να είμαι περίεργος για το τελικό αποτέλεσμα (ο άλλος λόγος, μην το κρύβω είναι ότι γνωρίζω κάποια μέλη της μπάντας). Τελικώς όταν κυκλοφόρησε και το πήρα στα χέρια μου, ομολογώ ότι εξεπλάγην θετικότατα. Η δουλειά ήταν εξαιρετική, σοβαρότατη και με πάρα πολύ καλά δείγματα. Στα υπέρ του είχε αρκετά σημεία, ένα εκ των οποίων το ότι επρόκειτο για στρωτό heavy, ένα άλλο ότι είχε ενδιαφέρουσα θεματολογία μιας και στιχουργικά όλος ο δίσκος είναι concept (που δεν είναι και ιδιαίτερα εύκολο ως προσπάθεια νομίζω). Αν τα παιδιά δεν το πάλευαν τελείως μόνοι τους ίσως να είχε βγει ακόμη καλύτερο, αλλά νομίζω ότι σε γενικές γραμμές το αποτέλεσμα τους δικαιώνει: ο δίσκος είναι πραγματικά εξαιρετικός. Ειδικότερα δε, θα ήθελα να αναφερθώ στο ομώνυμο άσμα του cd, το Ivory Tower το οποίο είναι πραγματικά από τα πάρα πολύ καλά τραγούδια που έχω ακούσει από ελληνικό συγκρότημα (και το οποίο μπορείτε ν'ακούσετε παρακάτω και να κρίνετε κι από μόνοι σας).
Βέβαια, για να πετάξω και την μπηχτή μου, ίσως να τα είχαν πάει και ως αντιμετώπιση κόσμου καλύτερα αν δεν το πάλευαν μόνοι τους με νύχια και με δόντια. Έχω μάθει όμως ότι εδώ και κάποιον καιρό κινούνται πιο δραστήρια (έστω και με αργά βήματα) μέσα στην σκηνή και αυτό μόνο να τους οφελήσει μπορεί.
θα τους χαρακτήριζα εξαιρετικά ελπιδοφόρους εάν συνεχίσουν να το προσπαθούν το ίδιο πολύ όπως έκαναν μέχρι τώρα. Πόσω δε μάλλον όταν στο κλασικό heavy δεν διαθέτουμε και ιδιαίτερα πολλά συγκροτήματα...
Τέλος, αναφορικά με τον δίσκο να κάνω και λίγο χιούμορ, κάτι που έλεγα μια φορά στον ντράμερ της μπάντας και φίλο από πολύ παλιά, Κώστα Κούλη και στον κιθαρίστα Γιώργο Παπαντώνη: είναι προφανές ότι όλοι τους καραγουστάρουν Maiden, αλλά το αποτέλεσμα πραγματικά μοιάζει με Queensryche! (αυτό το τελευταίο κρατήστε το)

Ιστοσελίδες
The Ivory Tower
Οι Ivory Tower στο myspace

Επικοινωνία:
ivories@the-ivorytower.com
all_ivories@yahoo.com

The Ivory Tower- The Ivory Tower


The Ivory Tower- A Few Days Make Eternity (demo version)
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Greece Attacks

compilation


Bands
Nigel Foxxe/Lord
Digital Dreams
Danger Cross
Nightmare
Vomit
Analog Dreams
Beauty and the Beast
Mystery
IFC
Vaal
Angelheart
Ecstasis
Blowing Free
Anxiety
Thunderbird
Brainstorm
Crush
Gladiators
Warning
Despise


Λίγα δικά μου λόγια
H Greece Attacks είναι μια μεγάλη ιστορία. Κυκλοφόρησε το 1989 από την FM Records και ουσιαστικά αποτελούσε (εξόσων γνωρίζω δηλαδή) προσωπικό.. πόνημα του Lord (του ιδιοκτήτη του Rock City κοινώς). Ως κίνηση στόχευε στην υποστήριξη της (πολύπαθης) ελληνικής σκηνής και ειλικρινά σαν ιδέα ήταν εξαιρετική και ιδιαίτερα φιλόδοξη. Πριν προχωρήσω να ξεκαθαρίσω ότι είμαι fan της Greece Attacks, παρόλο που αναγνωρίζω ότι τελικώς τα πάντα έγιναν έτσι ώστε η όλη φάση να παραστρατήσει τελείως από τον αρχικό σκοπό. Διότι όσο ιστορική κι αν είναι αυτή η συλλογή που κάποτε και την έβρισκες στο Rock City σε ολόκληρη ντάνα με κόστος μόλις ένα χιλιάρικο (όσο την είχα αγοράσει αρχικά) και που πλέον αν την βρεις κάτω από 70-80 ευρώ πρέπει μάλλον να θεωρείς εαυτόν τυχερό, πρακτικά έχει τα αναρρίθμητα λάθη και μειονεκτήματα.
Με πρώτο το εξώφυλλο: διότι η Ελλάδα είναι λίγο δύσκολο να επιτεθεί με σκωτσέζικη σημαία. Πρώτον αυτόν. Η παραγωγή είναι μεν μέτρια, αλλά σε σχέση με τα demo της εποχής αποτελεί κυριολεκτικά ηχητική όαση. Να αναφέρω ένα ενδεικτικό παράδειγμα: οι Danger Cross, ένα κατά τα λοιπά εξαιρετικά βαβουριάρικο συγκρότημα που έχουν 2 demo τα οποία δεν θα έλεγα ότι ακούγονται και πάρα πολύ, στην συγκεκριμένη συλλογή συμμετέχουν με ένα τραγούδι που όχι μόνο ακούγεται αλλά είναι και καλό. Δείγμα του πόσο πολύ μεγάλο χαντάκωμα έπεφτε τότε από τα πενιχρά μέσα που υπήρχαν αλλά και από την έλλειψη γνώσης. Αναφορικά με τις συμμετοχές, εδώ έχουμε ένα άλλο μυστήριο. Θα προσπαθήσω να αποφύγω να γίνω κακός και εμπαθής (λέγοντας ότι κάποιες συμμετοχές προκαλούν μάλλον απορία, η οποία εξανεμίζεται αν οιτάξουμε στο μέλλον... και όσοι το έπιασαν), αλλά το να λείπουν ονόματα που ήταν βαριά χαρτιά της τότε σκηνής όπως οι Deceptor, οι Sarissa κλπ προκαλεί εύλογα ερωτηματικά. Ουδείς θα ανέμενε (ή θα ήθελε) να είχαν συμμετάσχει οι Vice Human, οι Spitfire ή οι Flames, ήτοι γκρουπ που ήδη είχαν κάνει βήματα στην δισκογραφία. Το να μείνουν έξω όμως συγκροτήματα συγκεκριμένα για να μπουν άλλα (και δεν θέλω να αρχίσω να κατονομάζω), είναι αν μη τι άλλο από τα μεγάλα μυστήρια της... ανθρωπότητος. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι θα μπορούσαν να έχουν μπει όλα τα αξιόλογα ελληνικά γκρουπ. Αυτό δεν θα γινόταν φυσικά και θα ήταν παράλογο. Συγγνώμη όμως, αλλά κάποιες προσπάθειες δεν έχουν καν σχέση με το μέταλ. Μην κρυβόμαστε. Όπως η κυριολεκτικά αισχρότατη προσπάθεια Nigel Foxxe-Lord που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η διασκευή του Great Balls of Fire. Λυπάμαι, αλλά ο μεν Nigel Foxxe δεν είχε καμία απολύτως ανάγκη να συμμετάσχει (είχε ήδη και μεγάλο και βαρύ παρελθόν άλλωστε), ο δε Lord αν επιθυμούσε να φανεί στα σπιτικά (και όχι μόνο) πικάπ θα μπορούσε να είχε βγάλει ένα εφτάρι μόνος του (τα κονέ τα είχε άλλωστε και προφανώς και τα λεφτά, εκτιμώ).
Τέλος πάντων, όπως και να'χει, η εν λόγω συλλογή είναι ένα διαμάντι. Ακούγεται λίγο οξύμωρο μετά τα όσα έχωσα, αλλά ισχύει. Και αποτελεί εξαιρετικά σπάνιο και συλλεκτικό τεμάχιο που κοστολογείται πανάκριβα. Πολλά πράγματα που ήθελε να επιτύχει μάλλον τα πέτυχε. Και μόνο που κυκλοφόρησε μια πραγματικά οργανωμένη (λέμε τώρα) συλλογή με ελληνικά μέταλ συγκροτήματα σε μια εποχή που για να βγει βινύλιο από ελληνική μπάντα (ακόμη και εφτάρι) ισοδυναμούσε με το όγδοο θαύμα, ήταν πολύ θετικό. Έχω όμως την αίσθηση (που παραδόξως είχα από τότε) ότι σε αυτήν τη συλλογή είχαν τελικά εμπλακεί άτομα που μάλλον την φρέναραν παρά την προώθησαν. Και το αν πέφτω μέσα ή έξω μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Εξάλλου και μόνο που μέσα στην συγκεκριμένη συλλογή υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα τραγούδια (όπως οι κομματάρες των Gladiators και των Crush για παράδειγμα) είναι πραγματικά αρκετό. Από 'κει κι έπειτα, τεράστια είναι και η συναισθηματική αξία της. Ένα πραγματικό must για όσους ασχολούνται με τα της ελληνικής σκηνής, παρά τα όσα μειονεκτήματά της...

ΥΓ. Μην περιμένετε τραγούδι από εδώ. Θα μπουν με τα συγκροτήματα όταν έρθει η ώρα του καθενός.